تصور رایج این است که جمعیت عقل را می‌گیرد، اما دروری می‌گوید پژوهش‌ها خلاف این را نشان می‌دهد: در جمعیت تفکر کم نمی‌شود، عوامل اجتماعی به آن افزوده می‌شود. وقتی افراد خود را «ما» می‌بینند، انتظار حمایت دارند و می‌توانند کارهایی بکنند که تنها از عهده‌شان برنمی‌آید؛ اگر این کارها بازتاب ارزش‌هایشان باشد، احساس توانمندی و شادی می‌آورد. سرایت خودکار احساس هم درست نیست، چون مردم معنای رفتار دیگران را ارزیابی می‌کنند. احساسات جمعی همان‌قدر معنادارند که احساسات خصوصی.

امید در سیاست غربی زمانی شعاری رایج بود و اکنون کمتر شنیده می‌شود. بسیاری از فیلسوفان امید را ضعیف‌تر از «انتظار» می‌دانستند. شتال می‌گوید امید سیاسی خاص است: موضوعش عدالت اجتماعی و ماهیتش جمعی است. چون مردم درباره‌ی ارزش‌های نهایی اختلاف دارند، جز توافقی محدود نمی‌توان انتظار داشت، اما می‌توان با هم امید داشت که روزی بر سر آرمان‌های بلندتر عدالت توافق شود، و این به عزت‌نفس شهروندان کمک می‌کند. او می‌پذیرد که شکاف‌های امروز چنین امیدی را دشوار کرده است.

شناخت عمیق‌تر محله به خود ما و جامعه سود می‌رساند: همدلی را می‌پرورد و توانایی همکاری برای بحران‌های بزرگ‌تر را تقویت می‌کند. گام‌ها: محله را «بخوانید»؛ به تابلوها، صداها، ردپاها، معماری و مرزها توجه کنید؛ آن را در زمان‌های گوناگون ببینید؛ مشارکت کنید، از کسب‌وکارهای محلی خرید کنید، گوش بدهید و به همسایگان سلام کنید؛ و چیزی از خود ببخشید: به شبکه‌ای محلی بپیوندید یا داوطلب شوید. این‌گونه اعتماد ساخته می‌شود و محله‌ها در برابر دشواری‌ها مقاوم‌تر می‌شوند.

مادر ترزا می‌گفت وظیفه‌ی او کمک به تک‌تک افراد است، نه دخالت در نهادها و ساختارهای جامعه. نویسندگان می‌گویند این نگاه ناقص است. بیشتر نظریه‌های اخلاقی، فضیلت را در رفتار نیک با دیگران خلاصه می‌کنند، اما قوانین و نهادها هم رنجی گسترده می‌آفرینند. آنان راهی سوم پیشنهاد می‌کنند: «فضیلت‌های ساختارمحور»، یعنی مهارت‌ها و خصلت‌هایی که هر کس می‌تواند بیاموزد و با آن‌ها به تغییر نظام‌های اجتماعی کمک کند. چهار ویژگی دارند: دیدن ساختارها به‌جای سرزنش افراد، فهمیدن طرز کار ساختارها، باور به قابل‌تغییر بودنشان، و اقدام عملی. پژوهش‌ها نشان می‌دهد کسانی که فکر می‌کنند نهادها می‌توانند تغییر کنند، بیشتر برای تغییرشان می‌کوشند. فعالان اجتماعی هم معمولاً خود را قهرمانی بی‌همتا نمی‌دانند؛ کنار دوستان، همسایگان و خانواده‌شان حاضر می‌شوند و به هم یاری می‌رسانند. پیام مقاله این است که خوب بودن فقط به رفتار با فرد مقابل ما محدود نیست، به ساختن و اصلاح جهان اجتماعی هم مربوط می‌شود.

آرتور بروکس از یک شام شکرگزاری پرماجرا در بارسلون آغاز می‌کند تا نشان دهد سپاسگزاری بیش از آنکه حسی خودبه‌خودی باشد، انتخابی است که می‌توان آن را تمرین کرد و خلق‌وخو و روابط را دگرگون می‌کند.

دالایی لاما و آرتور بروکس از تناقضی می‌نویسند که در دل قطبی‌شدن جهان نهفته است: مردم عمیقاً خواهان هم‌دلی‌اند و در عین حال بی‌وقفه در کشمکش. آن‌ها نشان می‌دهند شکستن چرخه تحقیر از کجا آغاز می‌شود.